Červená čiapočka (ANGLICKY) - Kırmızı Başlıklı Kız (TURECKY)
Porovnajte tento príbeh v dvoch jazykoch
Bolo raz jedno roztomilé dievčatko, ktoré milovali všetci.
Ale milšia ako ktokoľvek iný bola svojej starej mame, ktorá nevedela, aké darčeky jej dať. Raz jej babička dala čiapku z červeného zamatu a pretože s malým dievčatkom veľmi dobre sedela a nechcela mať na hlave ani nič iné, volali ju Červená čiapočka.
- Červená čiapočka, vložte tento kúsok koláča a túto fľašu vína do košíka a odneste ho svojim starým rodičom, pretože je chorá a slabá, a tieto dobroty im pomôžu nabrať nové sily. Nezabudnite však odísť skôr, ako ospalosť ustúpi, a snažte sa pekne kráčať a neísť z cesty; inak kto vie o behu by si mohol spadnut a rozbit flasu a potom babatko co si vyberie? A keď vstúpite do domu, nezabudnite povedať „dobré ráno“ svojim starým rodičom a uistite sa, že nezačnú prechádzať očami všetkými rohmi.!
- To budem robiť! Červená čiapočka mu to sľúbila a pri odchode sa rozlúčila.
Babka bývala v lese, asi pol hodiny od dediny. A ako Červená čiapočka vchádza do vzácnosti lesa, najskôr vyjde iba vlk. Červená Čiapočka ale nevedela, aký zlý vlk je vlk, a vôbec sa nebála, keď ho uvidela.
- Ahoj, Červená čiapočka! povedal jej.
- Niekde dnes ráno Červená čiapočka?
- A čo tam robíš, pod zásterou?
- Cozonac a víno. Moja mama včera urobila koláč a ja beriem jej malé, choré a slabé, aj na jedlo, aby načerpali nové sily.
- Kde sedí tvoja babička, Červená čiapočka?
- Tam v lese asi štvrť hodiny a odtiaľto lepšie. Keď sa dostanete pod tri duby, narazíte na jej dom a o kúsok ďalej je krtko, ktoré poznáte iba vy! Odpovedala Červená čiapočka.
Vlk si povedal: „Toto malé dievčatko je nežné! Aká dobrá vec by to bola, sakra! Oveľa chutnejšie ako babička! Ale je to o tom, že musím byť prefíkaný a štekliť veci tak, aby Mám oboch "...
Vlk chvíľu kráčal s Červenou čiapočkou a potom začal sladkým hlasom hovoriť:
- Červená čiapočka, pozri sa, aké krásne kvety okolo teba žiaria! A vy im ani nevenujete pozornosť ... A zdá sa mi, že ani nepočujete, ako milé vtáky spievajú! Po ceste kráčate tak vážne, akoby ste išli do školy. A je také príjemné túlať sa a lietať lesom; je to taká zábava!
Červená čiapočka zdvihla zrak a keď videla, ako sa lúče slnka hrajú medzi konármi stromov, keď pozornejšie pozerala na nádherné kvety, ktoré všade rástli, povedala si:
"Bol by som veľmi rád, keby som svojej babičke dal kyticu čerstvých kvetov! Je tak skoro ráno, že sa nebojím, že budem meškať!" Zablúdil z cesty a vzal ju lesom zbierať kvety. Roztrhal sa odtiaľto, odtiaľ spoza, ale naraz sa mu zdalo, že sa na neho usmieva ešte pútavejší kvet; utekal tam a zbieral sedmokrásky a zvončeky, čoraz viac sa strácal v hlbinách lesa. Medzitým vlk išiel priamo do domu svojej babičky a zaklopal na dvere.
- Som to ja, Červená čiapočka, a ja ti dám koláč a fľašu vína. Ale otvor dvere, dedko!
- Stlačte kľučku a vstúpte! Babička odpovedala: "Cítim sa slabá a nemôžem vstať z postele.".
Vlk stlačil kľučku, otvoril dvere, vbehol k babkinej posteli a bez slova prehltol. Potom sa obliekol do jej šiat, nasadil jej čiapku, ľahol si na posteľ a zatiahol závesy.
Do tejto doby Červená čiapočka nazbierala toľko kvetov, že ich ledva uniesla. Keď bežala z miesta na miesto, zrazu si spomenula na svoju babičku a ponáhľala sa do lesníckej chaty. A nebol trochu prekvapený, keď uvidel dvere otočené k stene.
Len čo vstúpila do miestnosti, zmocnila sa ju úzkosť; všetko sa mu zdalo také čudné, že si povedal: „Ó, môj bože, čo sa so mnou dnes stane, prečo sa tak bojím? že len raz som mal zo svojej babičky taký dobrý pocit!“
A bez čakania zakričal:
Ale nedostanete žiadnu odpoveď.
Červená čiapočka pristúpila k posteli a odsunula závesy nabok. Babička ležala v posteli, s klobúkom stiahnutým na oči a vyzerala tak zvláštne, že sa dievčatko spýtalo:
- Oj, dedko, prečo máš také veľké uši?
- Takže ťa počujem lepšie.
- Och, dedko, prečo máš také veľké oči?
- Takže ťa vidím lepšie.
- Oj, dedko, prečo máš také veľké ruky?
- Takže ťa môžem lepšie chytiť.
- Áno, dedko, prečo máš kašľajúce ústa?
- Aby som ťa mohol lepšie prehltnúť.
Posledné slovo nedokončil, pretože vyskočil z postele a prehltol nebohú Červenú čiapočku.
Po uhasení hladu sa vlk vrátil do postele a zaspal, zaspal a začal sa chrápať, zatiaľ čo sa steny triasli. A stane sa, že pred domom prejde lovec. Počul vrčanie a povedal si:
"Bre, ale tá stará veľmi chrápe! Nebola by chorá?" Vošiel do domu a keď sa priblížil k posteli, uvidel vlka, ako sa tam váľa.
- Do pekla, nemyslel som si, že ťa tu nájdem, ty starý bastard! vybuchol lovec. Odkedy som ťa hľadal!
Nastavil pušku a ja som vystrelil, ale v tom okamihu mu to prebehlo hlavou: "Čo keby vlk starkú prehltol? Možno by som sa jej mohol zbaviť!" Prestal teda ťahať, ale vzal si nožnice a začal spať vlka podrezávať brucho. Sotva urobil dva alebo tri rezy, pretože videl, ako svieti červený klobúk dievčatka, a keď urobil ďalší rez, dievča vyskočilo a zakričalo:
- Bohužiaľ, aké strašenie som vyvolal! Aká tma bola v bruchu vlka! Potom babku vytiahli. Stále žil, ale sotva dýchal. Červená čiapočka narýchlo zhromaždila nejaké kamene a všetci traja nimi naplnili vlčie bruško.
Keď sa zobudil, vzal by som vlka k zdravému, ale kamene viseli tak silno, že dych padol na zem a dal záhradu pápežovi.
Trojica sa už nezmestila do svojej kože radosti. Babka zjedla koláč a vypila víno, ktoré prinieslo malé dievčatko, a hneď sa prebrala. A Červená čiapočka si pomyslela, akoby si to vyčítala: „Odteraz sa nikdy nezblúdim z cesty, keď bude kráčať sama lesom, ale budem počúvať príbehy mojej matky!“
Bir zamanlar küçük ve tatlı bir kız vardı; kim görse ondan hoşlanırdı, özellikle de büyükannesi. Öyle ki, torununa ne vereceğini bilemezdi. Bir keresinde ona kırmızı kadifeden bir başlık hediye etti. Şapka kıza o kadar yakıştı ki, başından çıkarmaz oldu. Bu yüzden de herkes ona Kırmızı Başlıklı demeye başladı. Bir gün annesi ona, "Gel bakalım Kırmızı Başlıklı, şu kurabiyeyle şarabı büyükannene götür. Kadıncağız hasta ve halsiz; bu ona iyi gelecektir. Acele et ki, sıcak basmadan oraya var. Eve girince günaydın demeyi unutma, jej bratranec da bakmaya kalkışma "dedi.
„Merak etme“ diyen küçük kız annesiyle vedalaştı.
Büyükannenin evi köyden yarım saat mesafedeki ormandaydı. Kırmızı Başlıklı ormana dalınca kurtla karşılaştı. Ama onun ne kötü bir hayvan olduğunu bilmediği için korkmadı.
Kurt: „İyi günler Kırmızı Başlıklı“ dedi.
„Teşekkür ederim, kurt kardeş.“
„Sabah sabah nereye gidiyorsun böyle?“
„Ne taşıyorsun önlüğünün altında?“
"Kurabiyeyle şarap. Kurabiyeyi dün yaptık; bu, hasta büyükanneme iyi gelir."
„Kırmızı Başlıklı, senin büyükannen nerede oturuyor?“
"Ormanda; on beş dakika daha gidersen üç tane kocaman meşe ağacı görürsün. Evi hemen onların önünde; etrafında da fındık ağaçları var."
Kurt: "Ak nechceš ísť do školy, musíš ísť do školy.".
Bir süre beraber yürüdüler. Bir ara kurt, „Kırmızı Başlıklı, etraftaki şu güzel çiçeklere baksana! Kuşların nasıl cıvıldadığını da duymuyorsun galiba?.
Kırmızı Başlıklı gözlerini şöyle bir açtı. Güneş ışınlarının güzel çiçekler arasında nasıl oynaştığını görünce, "Büyükanneme bir demet çiçek götürsem hoşuna gider. Henüz vakit erken; oraya zamanında varırım" diü. Ana yoldan çıkarak çiçek aramaya koyuldu. Birini kopardıktan sonra on dan daha güzel olabilecek İkincisini bulmaya çalışırken ormanın derinliklerine dalıverdi.
Bu arada kurt doğru büyükannenin evine gitti. Kapıyı çaldı.
"Benim; Kırmızı Başlıklı. Sana kurabiyeyle şarap getirdim, aç kapıyı."
"Mandalı bastır! Ben çok halsizim, kalkamıyorum" diye cevap verdi yaşlı kadın. Kurt mandalı bastırdı, kapı açıldı.
Hayvan hiçbir eye söylemeden doğru büyükannenin yatağına giderek zavallı kadını yutuverdi. Sonra onun giysilerini üstüne geçirerek başörtüsünü de başına taktı. Daha sonra da yatağa yatarak perdesini çekti.
Kırmızı Başlıklı da yeterince, hatta taşıyamayacağı kadar çok çiçek topladı. Derken büyükannesini hatırladı som tu yola koyuldu. Sokak kapısını açık bulunca şaşırdı, içeri girince bir tuhaflık hissetti. Kendi kendine: "Bana da ne oldu? Neden içime korku düştü ki? Oysa ben buraya hep seve seve gelirdim" diye söylendi. Ve "Günaydın" diye seslendi. Cevap alamadı. Yatağa yaklaşarak perdesini açtı.
Büyükanne orada yatmış, başörtüsünü de iyice yüzüne kapatmıştı, yani biraz tuhaf görünüyordu.
„Aaa, büyükanne, senin ne kadar büyük kulakların var!“
„Seni daha iyi duyayım diye.“
„Aaa, büyükanne, senin ne kadar büyük gözlerin var!“
„Seni daha iyi görebileyim diye.“
„Aaa, büyükanne, senin ne kadar kocaman ellerin var?“
„Seni daha iyi yakalayayım diye!“
„Ama büyükanne, ağzın ne kadar da büyük!“
„Seni daha iyi ısırayım diye!“
Ve kurt, bunu söyler söylemez zavallı kızcağızı yutuverdi.
Karnı iyice doyduktan sonra da yatağa yattı, uykuya dalarak horlamaya başladı. Bu arada evin önünden bir avcı geçmekteydi. „Yaşlı kadın nasıl da horluyor; git bir bak bakalım bir şeye ihtiyacı var mı?“ diye aklından geçirdi. Eve girdi ve yatağa yaklaştığında kurdu gördü. „Seni burda buldum, namussuz! Çoktandır arıyordum“ diye söylendi.
Tam silahını doğrultmuşken düşündü. Kurt büyükanneyi yutmuş olabilirdi!
Ó zaman henüz onu kurtarabilirdi. Ateş etmeyip eline bir makas aldı ve uyuyan kurdun karnını kesmeye başladı. Biraz kesince Kırmızı Başlıklı'nın başı göründü; derken ufak kız dışarı sıçrayıverdi. "Uüü-üff, ama korktum! Kurdun karnı çok karanlıkmış" dedi. Derken büyükanne de canlı olarak kurtarıldı; zor nefes almaktaydı.
Kırmızı Başlıklı tu kocaman taşlar toplayıp onlarla kurdun karnını doldurdu. Kurt uyandığında yerinden fırlamak istedi, ama taşlar o kadar ağırdı ki, olduğu yere çöküverdi; ölmüştü!
Avcı kurdun postunu yüzüp evine götürdü. Büyükanne Kırmızı Başlıklı'nın getirdiği kurabiyeleri yiyip şarabı içerek kendine geldi. Ama küçük kız kendi kendine:
„Bir daha ömrüm boyunca ana yoldan ayrılmam; annem haklıymış“ diye söylendi.
Bu öyküyü başka türlü de anlatırlar: Bir gün Kırmızı Başlıklı yine büyükannesine kurabiye getirdiğinde bir başka kurt karšírna.
Ama küçük kız buona kanmayarak yoluna devam etti ve büyükannesine, kurda nasıl rastladığını, onun kendisine nasıl "Merhaba" dediğini, ama bakışlarını hiç beğenmediğini anlattı.
„Yani ana yolda olmasaydık herhalde beni yerdi“ diye ekledi
„Gél“ dedi büyükanne, „Şu kapıyı kapayalım da içeri girmesin!“
Az sonra kurt kapıyı çalarak, „Aç kapıyı büyükanne, ben geldim! Kırmızı Başlıklı! Sana kurabiye getirdim“ diye seslendi. Büyükanneyle torunu sustu, ama kapıyı açmadılar. Bunun üzerine kurt evin etrafında birkaç kez dönendikten sonra dama çıktı; Kırmızı Başlıklı'nın predvečer dönüşünü bekledi. Küçük kızın peşinden giderek onu karanlıkta yemek istiyordu. Ama büyükanne onun niyetini sezdi. Evin önünde büyük bir taş yalak vardı. Torununa dönerek, „Kovayı al, yavrum; dün sucuk kaynattığım suyu al ve yalağı onunla doldur“ dedi. Kırmızı Başlıklı yalağı ağzına kadar doldurdu. Sucuk kokusu kurdun burnuna gelince hayvan damdan asağı baktı. Boynunu o kadar sarkıttı ki, birden dengesini kaybederek taş yalağın içine düştü ve boğuldu. Kırmızı Başlıklı da evine keyifle döndü ve kurda artık acımadı.